In de categorie: geschikt, ongeschikt of niet geschikt?

Doe wat je zegt, dan lieg je niet. Ik heb regelmaat in het bloggen beloofd én het is de eerste week van de volgende maand. Dus heb ik een stukje geschreven (en er ik had er nog lol in ook).

In mijn vorige blog heb ik opgebiecht dat ik het creëren van zichtbaarheid in tijden van Corona best ingewikkeld vond en nog steeds vind. Ik merk wel dat het helpt om het hardop te zeggen en ik merk ook dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart. Gedeelde smart is halve smart, zal ik maar zeggen.

Hoewel ik nog lang niet in het stadium ben, dat ik vastloop in het bloggen (inspiratie te over haha), wil ik wel in deze tweede blog al een kort verhaal vertellen over mijn werk. Uiteraard zonder naam en toenaam en af en toe een verzonnen dimensie. Beroepsgeheim hè.

Een kort verhaal over mijn werk als arbeidsrechtadvocaat, ontslagzaken in het bijzonder. Hoewel dit werk veelal gepaard gaat met negatieve emoties (conflict, geld, etc.), haal ik er veel plezier en voldoening uit. Een ontslag kan vaak niet (meer) worden voorkomen, maar als ik een werknemer adviseer (en voor de werknemer onderhandel), kan ik wel zorgen voor een ‘zachte landing’ (lees: een voor de werknemer zo goed mogelijke regeling). En als ik de werkgever adviseer (en dus voor de werkgever onderhandel), doe ik feitelijk hetzelfde, namelijk een voor de werkgever zo gunstig mogelijke regeling treffen. Door in mijn praktijk zowel werkgevers als werknemers bij te staan (niet in dezelfde zaak natuurlijk), kan ik in elk dossier goed anticiperen op dat waar de andere partij mee komen gaat (in een ander dossier ben ik namelijk zelf weer die andere partij). Volgt u het nog?

De afgelopen maand was ik druk met een procedure bij de kantonrechter. De mondelinge behandeling (zitting in de rechtbank) zou eind van de maand plaatsvinden en twee weken van tevoren moet je dan voor de werknemer het verweerschrift indienen (namens de werkgever was al een verzoekschrift tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst ingediend). Er was wel wat gebeurd in de arbeidsverhouding tussen de werkgever en de werknemer en dat had geresulteerd in een uitvoerig verzoekschrift van de werkgever met een boel bijlagen. Dat betekent dat ik ook veel te vertellen had in het verweerschrift. Het was een lastig verhaal waarbij de visies van beide partijen lijnrecht tegenover elkaar stonden. Namens de werknemer had ik een aanvullende vergoeding gevorderd omdat ik vond dat de werkgever het niet netjes had gedaan in dit dossier. De werkgever vond echter dat mijn cliënt de werknemer niet juist had gehandeld.

Het is niet ongebruikelijk dat de advocaten van de werkgever en werknemer contact met elkaar zoeken nadat de processtukken zijn ingediend. Eén van de gedragsregels advocatuur is namelijk voor ogen te houden dat een regeling in der minne veelal de voorkeur verdient boven een proces. En zeker in dit dossier. We hadden het over een dienstverband van ruim twintig jaar. Dat is een lange tijd en dan is het niet fraai als je via een gerechtelijke procedure uit elkaar zou gaan. Beide partijen liepen diverse risico’s die zich konden openbaren bij zowel toewijzing als afwijzing van het verzoek. Er stond dus wel wat op het spel. Daags voor de zitting zijn de partijen bij monde van hun advocaten alsnog aan het onderhandelen geslagen.

Schikkingsonderhandelingen zijn voor de partijen altijd lastig. De ene partij zal misschien meer moeten toegeven of betalen dan waartoe hij in eerste instantie bereid was. Je betaalt echter niet meer omdat je vindt dat je dat dat moet. Nee, je doet dat om procesrisico’s te vermijden en om buiten de rechter om tot een oplossing te komen. Feitelijk koop je het procesrisico af. En de andere partij zal misschien minder ontvangen dan van tevoren gedacht of gehoopt. Het is niet zo dat, wanneer je genoegen neemt met minder, je dan schuld bekent. Nee, je doet dat ook om procesrisico’s te vermijden en om tot een oplossing zonder rechterlijke tussenkomst te komen. Feitelijk koop je een stuk zekerheid. Beter de zekerheid van de ellende, dan de ellende van de onzekerheid, zo luidt een Tibetaans gezegde.

En zo ging het ook in deze zaak. De werkgever betaalde meer dan aanvankelijk in het verzoekschrift (en voorafgaand aan de procedure) was aangeboden. De werknemer nam uiteindelijk met minder genoegen dan in het verweerschrift was gevorderd. Het komt vaak voor dat het bereiken van een regeling niet meteen een goed gevoel geeft. Het geheel moet even landen en uiteindelijk overwint dan toch het gevoel van opluchting, ‘ik ben blij dat ik het heb gedaan, want dit geeft zekerheid’.

En hoe is dat voor de advocaten die met elkaar in onderhandeling zijn? Ik kan dat niet invullen voor de ander, maar ik vind het bereiken van een regeling ook best lastig soms. Enerzijds had ik in dit dossier heel graag willen weten wat de rechter juridisch inhoudelijk van mijn verweer vond. Zou ik voor mijn cliënt gelijk hebben gekregen in de procedure en wat zouden de consequenties daarvan zijn geweest? Ik zal het nooit weten. Anderzijds vind ik het ronduit zuur dat een arbeidsrelatie die meer dan twintig jaar heeft geduurd door een procedure zou moeten eindigen. Dus ben ik oprecht blij voor mijn cliënt dat het is gelukt om overeenstemming te bereiken. Nu eindigt de arbeidsrelatie alsnog, maar dan op een manier waar beide partijen achter staan. Geschikt!

Deel deze blog via
Menu